Πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτούμε τα λάθη μας; Αυτά που μας κάνουν να ντρεπόμαστε για εμάς, αυτά που θα θέλαμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο για να μας δώσουμε μια ευκαιρία να τα κάνουμε σωστά. Η ερώτηση αυτή μπορεί να διατυπωθεί και αλλιώς.

Πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτούμε τον εαυτό μας; Γιατί η γνώση πως κάναμε λάθος προέκυψε ακριβώς από εκείνες τις στιγμές που θέλουμε να σβήσουμε. Γιατί κομμάτι αυτού που είμαστε το οφείλουμε και σε αυτές τις στιγμές. Γιατί το «είναι» μου δεν καθορίζεται από τα λάθη μου, αλλά από τον τρόπο που αποφασίζω να τα διαχειριστώ.

Μήπως όμως πίσω από την λέξη λάθος κρύβεται κάτι που μας τρομάζει; Ίσως να φοβόμαστε κάτι που δεν φεύγει. Μια ταμπέλα, ένας προσδιορισμός που ακουμπάει πάνω σε πρακτικές που ακολουθήσαμε αλλά δεν ανταποκρίνεται σε εμάς. Κατά την παροιμία, λέμε «Κάλλιο να σου βγει το μάτι παρά το όνομα». Γίνεται φανερή η αξία που δίνουμε στην εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς, σημαντικότερη και από ένα ζωτικό μας όργανο. Είναι όμως έτσι; Αξίζει να κάνουμε μια ταμπέλα πυρήνα του εαυτού μας; Αξίζει να προσπαθούμε διαρκώς να αποδεικνύουμε πως δεν την έχουμε ή να θεωρούμε πως αυτό τελικά μας προσδιορίζει; Αυτή η πρακτική δεν βοηθάει τον εαυτό μας να εξελιχθεί. Το παρελθόν μας αποτελείται και από τις στιγμές που μας έκαναν  υπερήφανους για εμάς αλλά και από τις στιγμές που απογοητεύσαμε τον εαυτό μας. Το παρελθόν , λοιπόν, πρέπει να είναι το εφαλτήριο της εξέλιξής μας και όχι η τροχοπέδη.

Για να σταματήσουμε να απαντάμε σε αυτές τις ταμπέλες, πρέπει να σταματήσουμε να τις πιστεύουμε. Ο τρόπος που μπορεί να μας βοηθήσει να αποστασιοποιηθούμε από αυτές, είναι να δούμε πως μπορούμε να βγάλουμε πρωτίστως εμείς αυτές τις ταμπέλες.

Όταν προδώσαμε μάθαμε τον εαυτό μας, ένα όριό του που μπόρεσε να ξεπεράσει, μάθαμε τι συναισθήματα δημιουργήσαμε και τι θα θέλαμε να κάνουμε διαφορετικά για να μην συμβεί. Αξίζει να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας ώστε να δούμε τι μάθαμε και ποιοι αποφασίζουμε να γίνουμε. Κάποιοι μπροστά σε μια παρόμοια εμπειρία θα το ξανακάνουν ή θα επιλέξουν να το διαχειριστούν διαφορετικά; Όταν προδοθήκαμε βιώσαμε συναισθήματα που δεν ξέραμε πως έχουμε, μάθαμε να εκτιμάμε περισσότερο καταστάσεις και ανθρώπους, μάθαμε πως μπορούμε να συνεχίζουμε, πως είμαστε περισσότερο ικανοί απ’ όσο πιστεύαμε. Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως να έπρεπε να περάσει καιρός για να νιώσουμε πως κανείς δεν είχε πρόθεση να μας πληγώσει, και να δούμε την προδοσία λιγότερο εγωκεντρικά, δεν με πρόδωσαν επειδή το είχαν στόχο, απλά επειδή διαχειρίστηκαν τα πράγματα με λιγότερο ωφέλιμο τρόπο για εμένα. Είναι σημαντικό να συγχωρώ και την προδοσία που δέχτηκα, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσω να δεχτώ και ότι πρόδωσα, μερικές φορές ακόμα και εμένα και τις προσδοκίες μου.

Αυτό που μπορεί να προσφέρει η συγχώρεση είναι εσωτερική ηρεμία. Εάν συγχωρώ τους άλλους και εμένα δεν υπάρχει λόγος να έχω θυμό. Έχω χρόνο να αφιερώσω στην εξέλιξη του εαυτού μου και στην τροποποίηση του χαρακτηριστικού που με έκανε να κάνω λάθος, χωρίς να είμαι εγώ λάθος. Συνεπώς, όσο πιο πολύ συγχωρώ τόσο περισσότερο αποστασιοποιούμαι από την ταμπέλα που φοβάμαι. Δέχομαι την λάθος πρακτική αλλά δεν δέχομαι αυτή να με καθορίζει, η πρακτική είναι λάθος εγώ δεν είμαι λάθος. Δέχομαι εμένα, όπως είμαι σήμερα, που το οφείλω καθαρά στα μονοπάτια που περπάτησα και στους χειρισμούς που ακολούθησα. Εγώ είμαι σήμερα, επειδή εγώ ήμουν χθες.

Δασκαλά Βασιλική

Δασκαλά Βασιλική

Κοινωνιολόγος Σύμβουλος

B.Soc.Sc., PgDip.M.Sc.